Η δημοσιογραφική «αποτελεσματικότητα»

  • Ο κίνδυνος της συντριβής

  • Το ΠαΣοΚ πληρώνει τον βαρύ λογαριασµό της διετίας
TO BHMA:  11/12/2011
Ο κίνδυνος  της συντριβής
Τουλάχιστον τέσσερις δηµοσκοπήσεις (διαφορετικών εταιρειών και µεθόδων µέτρησης) κατέληξαν αυτή την εβδοµάδα σε σχεδόν πανοµοιότυπα συµπεράσµατα.

Πρώτον, η Ν∆ έχει διαµορφώσει ένα σαφές και σηµαντικό προβάδισµα, το οποίο µπορεί να µη δείχνει ως τώρα δυναµική αυτοδυναµίας αλλά ούτε κλονίστηκε από τη συµµετοχή στην κυβέρνηση Παπαδήµου ή από την αλληλογραφία του Αντ. Σαµαρά µε την τρόικα.

∆εύτερον, η Αριστερά έχει αέρα στα πανιά της. Το άθροισµα όσων την αποτελούν, ακόµη κι αν δεν έχουν καµία σχέση µεταξύ τους, την καθιστά σήµερα πρώτη πολιτική δύναµη στη χώρα.

Τρίτον, η καθίζηση του ΠΑΣΟΚ συνεχίζεται, σε σηµείο που η διαφαινόµενη βαριά εκλογική ήττα µπορεί να εξελιχθεί σε πρωτοφανή εκλογική συντριβή.

Επιτρέψτε µου να πω ότι αυτό το τρίτο συµπέρασµα είναι που προσδιορίζει τα άλλα δύο. Και το ερµηνεύουν κατά απολύτως αυθεντικό τρόπο πέντε αριθµοί από τη µέτρηση της GPO.

• Το 88,8% των ερωτηθέντων δηλώνει ότι τα εισοδήµατά του µειώθηκαν στη διάρκεια του 2011.

• Το 89,2% θεωρεί ότι το µνηµόνιο έχει αποτύχει. • Το 83,5% αξιολογεί αρνητικά τη διετή πρωθυπουργία του Γ. Παπανδρέου.

• Το 80,3% κρίνει αρνητικά την πρωτοβουλία του Παπανδρέου για δηµοψήφισµα.

• Το 83,7% επιδοκιµάζει την παραίτηση του Παπανδρέου από την πρωθυπουργία.

Οι αριθµοί είναι αποστοµωτικοί. Και περιγράφουν µια πολιτική και οικονοµική αποτυχία πρωτοφανή για τα ελληνικά δεδοµένα. Ούτε ο Γ. Ράλλης το 1981, ούτε ο Κ. Μητσοτάκηςτο 1993, ούτε ο Κ. Καραµανλής το 2009 (για να πάρω τις πιο ακραίες περιπτώσεις…) αποχώρησαν από την εξουσία µε τέτοιον συντριπτικό απολογισµό.

Και αυτό επειδή οι ψηφοφόροι φαίνεται να ψέγουν την πρώην κυβερνητική παράταξη όχι σε ένα αλλά σε τρία διαφορετικά επίπεδα. Της προεκλογικής εξαπάτησης – «λεφτά υπάρχουν!»… Της πολιτικής µετάλλαξης. Της κυβερνητικής αναποτελεσµατικότητας.

Ετσι λοιπόν το ΠΑΣΟΚ πληρώνει τον βαρύ λογαριασµό της διετίας. Και αν θέλουµε να είµαστε απολύτως ειλικρινείς, θα πρέπει να σηµειώσουµε το εξής: το κόµµα της κοινοβουλευτικής πλειοψηφίας κινδυνεύει να υποστεί µια οδυνηρή εκλογική δοκιµασία είτε κατέβει στις εκλογές µε τον Γ. Παπανδρέου είτε όχι.

Μπορεί ο τέως πρωθυπουργός να προσωποποιεί στα µάτια των ψηφοφόρων αυτή την αποτυχία, µπορεί η αποµάκρυνσή του να εξασφαλίσει µια εκτόνωση στο θυµικό τους, αλλά τίποτε δεν προδικάζει ότι το αποτέλεσµα θα είναι εντυπωσιακά διαφορετικό. Ούτως ή άλλως το ΠΑΣΟΚ έχει υποστεί ένα βαρύτατο πολιτικό πλήγµα.

Το οποίο όµως δεν αφορά µόνο το ΠΑΣΟΚ. Είδαµε ότι η δηµοσκοπική καθίζησή του καθορίζει ολόκληρο το πολιτικό σκηνικό. ∆ηµιουργεί νέους συσχετισµούς. Και γενικώς ανακατεύει τη σούπα σε πρωτοφανή βαθµό για τα ελληνικά πολιτικά πράγµατα.

Σε όλες τις εκλογικές αναµετρήσεις από το 1950 και µε µοναδική εξαίρεση το 1958, η λεγόµενη «δηµοκρατική παράταξη» (είτε ενιαία είτε διασπασµένη) πάντα κινήθηκε γύρω στο 40%. Τώρα κινδυνεύει να βρεθεί µε λιγότερα από τα µισά.

Με άλλα λόγια, το ΠΑΣΟΚ δεν απειλείται µόνο µε µια οδυνηρή εκλογική ήττα. Απειλείται κυρίως µε µια κατάρρευση που οδηγεί σε ριζική αλλαγή του πολιτικού σκηνικού. Και γι’ αυτό το ζήτηµα της ηγεσίας ή της φυσιογνωµίας του παίρνει πλέον υπαρξιακές διαστάσεις. Αν όχι για την Κυριακή των εκλογών, τουλάχιστον για την επόµενη µέρα.

Το ζήτηµα είναι αν το ίδιο το ΠΑΣΟΚ και τα στελέχη του έχουν επίγνωση του κινδύνου. Πολλοί, ασφαλώς. Αλλά δεν ξέρω αν είναι οι περισσότεροι. ∆ιότι αυτή η παρατεταµένη στάση αναµονής και η κατάσταση αβεβαιότητας µπορεί τελικά να αποδειχθούν πιο διαλυτικές και από την πιο αρνητική κυβερνητική θητεία. Είµαστε ήδη δύο µήνες πριν από την προεκλογική περίοδο και ακόµη δεν ξέρουµε ούτε µε ποιον, ούτε πώς θα πάει το ΠΑΣΟΚ στις εκλογές.

Με άλλα λόγια, οι άνθρωποι συµπεριφέρονται σαν να έχουν επιλέξει τον χειρότερο τρόπο για να προετοιµάσουν τις χειρότερες εκλογές. Αντί να τρέχουν, παραπατούν. Και αντί να αποφασίζουν, διαβουλεύονται. Και κάθε ηµέρα που περνάει είναι πεταµένος χρόνος για όποιον οδηγήσει το ΠΑΣΟΚ στην κάλπη – είτε είναι ο Παπανδρέου είτε κάποιος άλλος… Υποτίθεται ότι ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ προτίθεται συντόµως να επιταχύνει τις εξελίξεις. Να το δούµε. Και να δούµε κυρίως ποιες εξελίξεις εννοεί. ∆ιότι όλοι έχουµε τη βεβαιότητα ότι υπάρχει ένα ιδιοτελές και αυτιστικό «περιβάλλον» που του καλλιεργεί την ψευδαίσθηση ότι υπάρχουν και χρόνος και περιθώρια και επιλογές. Το ερώτηµα είναι αν εξακολουθεί ακόµη να τους ακούει.