Κι εσύ είσαι ένοχος Δανίκα!

 

 Μα τι ξεφτίλα είναι αυτή! Σαν ατομική βόμβα που πέφτει και εξοντώνει κάθε υπόληψη πολιτική. Φανταστείτε. Εδώ και αρκετές μέρες έχει ανοίξει υπόνομος στην Βουλή. Ομως ουδείς κάνει το παραμικρό ώστε η παρθενορραφή του πολιτικού προσωπικού να μην καταστραφεί. Ολόκληρη η κοινωνία πιάνει την μύτη της, το σύμπαν τους έχει σιχαθεί. Εκείνοι ατάραχοι στο ίδιο έργο όπως πριν. Από τη μια τα λεβεντόπαιδα του ΠαΣοΚ. Που πρώτα όλοι μαζί. Με καθυστερήσεις, ερασιτεχνισμούς, παλινωδίες και με τα φιρμάνια τους σταύρωσαν τον Λαό. Που τώρα τον Παπανδρέου έχουν επικηρύξει ως ένοχο μοναδικό. Ωστε να αλλάξουν οι εσωκομματικοί συσχετισμοί και οι πρωτοκλασάτοι να γίνουν στρατηγοί. Για να ανασυγκροτήσουν την παράταξη. Να την επαναφέρουν σε σοσιαλιστική, φιλολαϊκή τροχιά. Για να σώσουν την πατρίδα φυσικά. Ούτε τσίπα; Ούτε μισή. Από την άλλη οι σταυροφόροι της Νέας Δημοκρατίας. Που υπόσχονται στον ρακένδυτο και το φτωχό ότι θα προσκομίσουν τον τίμιο, της ανάπτυξης, σταυρό. Αυτοί λοιπόν ενώ μετέχουν στην κυβέρνηση σε ανώτατο βαθμό παριστάνουν τους κριτές ενός έργου που οι ίδιοι όσο μπορούν στηρίζουν και βοηθούν. Ενώ λοιπόν μπροστά στα μάτια μας ξετυλίγεται αυτή η καραφαρσάρα, με τον γνωστό τίτλο «τι έχεις Γιάννη τι είχα πάντα», αξιωματούχοι της Ελβετίας έχουν ανοίξει το καπάκι του υπόνομου κα τους έχουν ρίξει μέσα χωρίς σωσίβιο. Εστω ένα μπρατσάκι σαν αυτό με το οποίο κολυμπάει κάθε μωρό. Από το 2005 περιμένουν οι ελβετικές αρχές ώστε να ανοίξουν οι καταθέσεις οι ελληνικές. Τίποτα αυτοί. Σφυρίζουν αδιάφορα και παριστάνουν τις παρθένες τις αγνές. Αντί δηλαδή να παρατήσουν την ρητορεία και να απαιτήσουν αμέσως εδώ και τώρα τον κατάλογο των επίορκων, των απατεώνων και των προδοτών εκείνοι, ως αχτύπητοι φιλοτομαριστές, εξακολουθούν να επιδίδονται σε ρεσιτάλ υποκρισίας και κοινωνικής αναλγησίας. Στην συνείδηση κάθε πολίτη όλοι ένοχοι. Ιδιαιτέρως των δύο μεγάλων σχηματισμών. Και αυτοί που σε ξένες τράπεζες τα έχουν ακουμπήσει. Αλλά και οι συνάδελφοί τους που λόγω Ομερτά κάνουν γαργάρα τα κακουργήματα τα ελβετικά. Γιατί ο Λαός στην πείνα. Κι εκείνοι στην ντίρλα. Και ύστερα κάνουμε ότι μας ενοχλεί ο διορισμός του Γερμανού Γιόχαν Γιοακίμ Φούχτελ ως υφυπουργού Ελλάδας. Θεέ μου πόσο χαμηλά έχουμε πέσει κι εμείς. Γιατί αρκετοί εξ ημών και υμών ακόμα και τώρα εξακολουθούμε να τους εμπιστευόμαστε την ψήφο μας σαν να μην έχει μεσολαβήσει το παραμικρό. Η κατάσταση είναι τόσο εφιαλτική που ένα πράγμα σου ‘ρχεται αυθόρμητα από την οργή σου να πεις: Εκεί εκεί στην πλατεία Συντάγματος ή στο Γουδήί. Ωστε ο τόπος να ξεβρωμίσει απ’ αυτό τον υπόνομο της δικομματικής εναλλαγής και της αέναης διαπλοκής!

Η «οπερέτα» του κυρίου Δανίκα… Πάει για βραβείο στις Κάννες!

Πάλι ο εύκολος και βολικός στόχος. Πάλι παρωδία δημοσιογραφίας. Πάλι ρηχός και επιπόλαιος χλευασμός. Αυτό είναι καφενείο και καθόλου σοβαρός σχολιασμός. Γιατί όσο οπερέτα το πολιτικό προσωπικό, άλλο τόσο και ο εισπρακτικός μηχανισμός. Οπερέτα ο δημοσιοϋυπαλληλισμός. Οπερέτα ο δημοσιογραφικός ορυμαγδός. Οπερέτα ο τάχα μου πατριωτισμός. Οπερέτα ο επιχειρηματικός, κρατικοδίαιτος καπιταλισμός. Οπερέτα ο πελατειακός κομματικός αγωγός. Οπέρετα αξιοκρατίας. Οπερέτα παραγωγής και παραγωγικότητας. Οπερέτα ο αγροτικός μας θησαυρός. Οπερέτα ελικρίνειας και αλήθειας ο λόγος ο πολιτικός. Οπερέτα ο δικομματισμός. Οπερέτα στοιχειώδους σκέψης ο φανατισμός. Οπερέτα ο αριστερός δογματισμός. Οπερέτα ο εργατοπατέρας ο δήθεν λαϊκός. Οπερέτα η τάχα μου θωρακισμένη ασφάλεια των ελληνικών τραπεζών. Οπερέτα λαϊκής ψυχαγωγίας ο τηλεοπτικός οχετός. Οπερέτα τα χαλκευμένα στοιχεία με τα οποία εν μία νυκτί η δραχμή μεταμορφώθηκε σε ευρώ. Οπερέτα οι πειραγμένοι δείκτες με τις οποίες νομίζαμε ότι κοροϊδεύουμε τις ευρωπαϊκές, στατιστικές υπηρεσίες για να αποδειχθεί στο τέλος ότι πιαστήκαμε στην φάκα σαν τον λαδωμένο ποντικό. Οπερέτα Παιδείας ο χαμηλός μέσος δείκτης δασκάλων και καθηγητών. Οπερέτα Υγείας ο φακελάρχης γιατρός. Οπερέτα οι τιμές Μανχάταν πολλών διαμερισμάτων των τριτοκοσμικών Αθηνών. Μα αν όλες αυτές οι κυρίαρχες πλευρές της καθημερινότητας μας δεν ήταν πρωταγωνιστές μιας γιγαντιαίων διαστάσεων οπερέτας τότε θα ήμασταν αλλιώς. Επομένως λογικό. Να προταθεί ως πρωθυπουργός ο Κοινοτάρχης Καστοριάς και κηπουρός του αρχηγού του ΠαΣοΚ. Βάζω στοίχημα ό,τι έχω και δεν έχω. Πως ακόμα κα ο Σόιμπλε να βρισκόταν στο τιμόνι της χώρας στο τέλος της θητείας του θα κατέληγε κι αυτός αχυράνθρωπος κανονικός. Αυτό που θα ακολουθήσει από εδώ κα μπρος είναι προαποφασισμένο από το οπερετικό και προσκυνημένο, υπηρετικό προσωπικό. Ολοι με το μυαλό τους καρφωμένο σε μια παρατεταμένη προεκλογική περίοδο κι έτσι αντί για σωτηρία η χώρα θα βρεθεί αιχμάλωτη μιας μακρόσυρτης καταστροφικής παραλυσίας. Σαν να βλέπω έργο κινηματογραφικό. Με τίτλο γνωστό: Ομορφη χώρα, όμορφα καίγεται. Adios!

Την ιδεολογία σου μήπως μπορείς να μας την εξηγήσεις;;;

Κυβέρνηση εθνικής σωτηρίας, ε; Μ’ αυτό το πλευρό να κοιμάστε. Ολος αυτός ο ορυμαγδός. Αυτός ο ασυγκράτητος πολυβολισμός. Ολο αυτό το πανδαιμόνιο εναντίον του «προδότη» πρωθυπουργού, υποκρύπτει τις πιο ιδιοτελείς, μικροκομματικές και αυτιστικές πολιτικές από συστάσεως ελληνικού κράτους. Σκεφτείτε το ψύχραιμα. Πετάξτε από μέσα σας κάθε ίχνος προπαγάνδας που έχουν ενσταλάξει μέσα σας οι αχαλίνωτες κορώνες των όψιμων εθνοπατριωτών. Εκείνων δηλαδή που μας έφεραν εδώ και τώρα από «δολοφόνοι» εμφανίζονται πάναγνοι και αθώοι. Σκεφτείτε και αναρωτηθείτε. Τι μπορεί να κάνει μια κυβέρνηση μικρού, περιορισμένου ορίζοντα, όπως την προτείνει σαν κοστουμάκι για τα συμφέροντά του, ο Αντώνης Σαμαράς. Τι μπορεί να κάνει μια τέτοια κυβέρνηση που δεν μπορεί να διεκπεραιώσει η σημερινή. Ας τα πάρουμε από την αρχή. Με τις εκλογές σε τέσσερις, πέντε, έξι εβδομάδες όπως τις θέλει η Νέα Δημοκρατία, θα προκύψει ακυβερνησία. Κανένα κόμμα δεν θα συγκεντρώσει απόλυτη πλειοψηφία. Επομένως νέα εκλογική αναμέτρηση μέχρι ο Σαμαράς να καταφέρει την πολυπόθητη, γι’ αυτόν, αυτοδυναμία. Η χώρα σε απόλυτο χάος για το προσωπικό καπρίτσιο και για την προσωπική βεντέτα ενός πολιτικού που σκίζει τα ρούχα του ότι πάνω απ’ όλα βάζει την σωτηρία της πατρίδας. Αν είναι έτσι, τότε γιατί δεν συνεργάζεται με άλλα κόμματα. Αν είναι έτσι, τότε γιατί αρνιόταν μέχρι προ τίνος να ψηφίσει την δανειακή σύμβαση. Αν είναι έτσι, τότε γιατί εξακολουθεί να πορεύεται, αυτός και μόνο αυτός, όπως πριν. Γιατί δηλαδή ο Σαμαράς είναι ο μόνος αστός αρχηγός που ακόμα και τώρα στην πιο εφιαλτική στιγμή δεν υιοθετεί μια διαφορετική πολιτική κουλτούρα και με κανένα δεν συμμαχεί. Γιατί; Μα φυσικά για ιδιοτελείς προσωπικούς, κομματικούς σκοπούς. Να πλιατσικολογήσει ψηφοφόρους από το ΠαΣοΚ. Να εκβιάσει τις ψήφους ζαλισμένων από την κρίση, πολιτών. Ετσι να σκαρφαλώσει στον θώκο του πρωθυπουργού ως απόλυτος θριαμβευτής. Και γιατί στην συνέχεια να κατηγορεί για την φτώχεια και το πριόνισμα συντάξεων και μισθών, τον προηγούμενο πρωθυπουργό. Με απλά λόγια, ό,τι συνέβαινε στο παρελθόν, από την Μεταπολίτευση μέχρι εδώ, ό,τι συνέβαινε δηλαδή με τον δικομματισμό, όπου ο ένας επωφελείτο αρπάζοντας ψήφους από τον άλλο, το ίδιο κάνει και τώρα, όταν η χώρα τραμπαλίζεται στο χείλος του γκρεμού. Αγαπητέ, όχι μόνο δεν έχουν βάλει μυαλό αλλά ακόμα χειρότεροι από πριν. Οποιος πιστεύει ότι η επόμενη κυβέρνηση θα επανορθώσει αδικίες και θα διορθώσει έστω στο ελάχιστο την εικόνα της χώρας στο εξωτερικό, πλανάται πλάνη διαστάσεων επικών. Εδώ είστε και εδώ είμαι. Σε μερικούς μήνες και με κυβερνήτη τον Σαμαρά θα τραγουδάμε το θρυλικό άσμα του Μητσάκη «Οπου Γιώργος και μάλαμα» παιδιά!