Ο ληξίαρχος της πολιτικής μας ζωής απεφάνθη!!!

 

Από το πλήθος των ευρημάτων των πρόσφατων πολλαπλών δημοσκοπήσεων, το πιο ενδιαφέρον είναι αυτό που, επί της ουσίας, δείχνει το τέλος του ΠαΣοΚ. Το Κίνημα που ίδρυσε ο Ανδρέας Παπανδρέου ενταφιάζεται κυριολεκτικά σήμερα έπειτα από τη διετή πρωθυπουργία του υιού του Γιώργου, επιστρέφοντας στα επίπεδα εκλογικής απήχησης της εποχής της ίδρυσής του. Παλαιά στελέχη του, όπως ο πρώην υπουργός Γιώργος Φλωρίδης, φτάνουν να ζητούν δημόσια την «κονιορτοποίησή» του!Ακόμα πιο εντυπωσιακή είναι η κατανομή των διαρροών των ψηφοφόρων του Κινήματος στα άλλα κόμματα: πάνε παντού, περίπου «επαναπατρίζονται» στους χώρους από τους οποίους είχαν προέλθει. Στην ουσία, το ΠαΣοΚ παίρνει πλέον τις διαστάσεις μιας τεράστιας παρένθεσης στην ελληνική πολιτική ιστορία.

Υπό αυτή την έννοια, η μάχη που έχει ξεσπάσει στην ηγετική του ομάδα, μεταξύ του νυν προέδρου και των υποψηφίων αντικαταστατών του, δεν είναι παρά μια σύγκρουση «για ένα πουκάμισο αδειανό». Μια σύγκρουση που, όπως όλα δείχνουν, το μόνο που θα φέρει είναι η ακόμα μεγαλύτερη συρρίκνωση του Κινήματος και, διόλου απίθανο, θα το οδηγήσει στη θέση του τρίτου, αν όχι και του τέταρτου κοινοβουλευτικού κόμματος μετά τις επόμενες εκλογές.

Όλα αυτά, δεν είναι ούτε τυχαία ούτε παράλογα. Οφείλονται στο ότι το ΠαΣοΚ έχει την κύρια ευθύνη για το σημερινό χάλι της Ελλάδας. Όχι την αποκλειστική, αλλά αδιαμφισβήτητα την κύρια.

Και την έχει με δύο τρόπους. Αφενός επειδή με τον άκρατο λαϊκισμό της πρώτης περιόδου θεμελίωσε το τεράστιο και σπάταλο κομματικό κράτος που το κατέστησε κυρίαρχο αξιακό μοντέλο, χτίζοντας ένα μέγα ψέμα.

Και, αφετέρου, ότι με την πολιτική της τελευταίας περιόδου, υπό το βάρος της τεράστιας εξωτερικής και πραγματικής πίεσης, θέλησε μεταλλασσόμενο να πολεμήσει αυτό το ψέμα με ένα ακόμα μεγαλύτερο: με την άτακτη και πλήρη αποδόμηση, τη σαρωτική αποκαθήλωση των πάντων, κρατώντας όμως ότι το «βόλευε» από την παλιά εποχή.

Ενώ ο Γιώργος Παπανδρέου άφησε τον ιδιωτικό τομέα να διαλυθεί πλήρως τα δύο τελευταία χρόνια, ακόμα και σήμερα, το ΠαΣοΚ δεν άγγιξε το σκληρό πυρήνα του: τα παραδοσιακά ελεγχόμενα από το ίδιο συνδικάτα του κρατικού τομέα κα το λατιφούντιο του τεράστιου κράτους.

Ετσι φτάσαμε και στο απόλυτο μηδέν των αποκρατικοποιήσεων και στο άτακτο χάος της εφεδρείας.

Τώρα, υπό τραγικά δυσμενέστερους όρους για όλους, το ΠαΣοΚ θα πρέπει πια να αναμετρηθεί με τη μοίρα του.

Επί δύο χρόνια στην πραγματικότητα κορόιδευε: ούτε τη φοροδιαφυγή χτύπησε – γιατί το «σύστημα 4/4/2» που ανακαλύπτουμε «έκπληκτοι» αυτές τις μέρες δεν θα υπήρχε χωρίς τη συμμετοχή αυτού του δημοσίου -, ούτε το κράτος μείωσε εκεί που θα όφειλε, ούτε κανένα σύστημα πείραξε. Ολα, τα πλήρωσε ο «άμαχος πληθυσμός» όχι μόνον των συνταξιούχων, αλλά κυρίως ο παραγωγικός, της ελεύθερης αγοράς, τόσο από την πλευρά των εργαζόμενων, όσο και από εκείνη των επιχειρηματιών που διαλύθηκαν αμφότερες.

Αλλωστε το ΠαΣοΚ έχει στο DNA του μια «αλλεργία» με την ελεύθερη αγορά, που κι όταν κάποτε έδειξε ότι την ξεπέρασε, αυτό δεν ήταν τίποτα άλλο παρά το γεγονός ότι την ανέχθηκε ως κρατικοδίαιτη «αγορά». Εκεί, πάλι το κόμμα κινούσε τα πάντα: στην ουσία, κομματική ήταν και η «νέα τάξη» επιχειρηματιών που δημιούργησε…

Τώρα, όμως, το ίδιο το ΠαΣοΚ θα πρέπει πια με το ζόρι να βάλει τη βούλα της σεισμικής μεταβολής, της αποδόμησης που ακούει στον αριθμό των 150.000 απολύσεων στο δημόσιο τομέα. Γι’ αυτό και η εφεδρεία το δίχασε χθες βαθύτατα στο υπουργικό συμβούλιο. Γιατί αυτό θα είναι και το τέλος του. Πράγμα όμως, μάλλον ασήμαντο, αφού, εντωμεταξύ, μοιάζει να έρχεται αναπόδραστα και το τέλος όλων…

Αυτή όμως δεν είναι και η φυσιολογική κατάληξη για ένα κόμμα που επί δεκαετίες και υπερήφανα, πολλά στελέχη του το αποκαλούσαν «θεσμικό»;  Πλήρως απαξιωτική για το ίδιο, αλλά, δυστυχώς, και τραγική για τον τόπο…

«Και η υπονόμευση έχει πολλούς τρόπους…», κύριε Μαλούχε!

Δέκα τόσες μέρες μετά την περιπέτεια του δημοψηφίσματος, μέρες κατά τις οποίες η χώρα διήλθε μέσα από το πιο οργιώδες και επικίνδυνο πολιτικό παρασκήνιο των τελευταίων δεκαετιών κι έπειτα από την παρέλαση πλήθους ονομάτων που ήδη, δικαίως, κατεγράφησαν με την ιστορική αναφορά του «κηπουρού», σήμερα το μεσημέρι ο Λουκάς Παπαδήμος ορκίζεται μεταβατικός πρωθυπουργός έχοντας τη στήριξη τριών κοινοβουλευτικών κομμάτων. Οποιος πιστεύει στην κοινοβουλευτική δημοκρατία, οφείλει αυτό και μόνο να το σεβαστεί. Ανάμεσα στα σενάρια που ακούστηκαν για την επιλογή του, δεν έλειψαν φυσικά και τα πιο… αγαπημένα της ελληνικής δημόσιας συζήτησης: τον έφεραν οι τράπεζες, τα συμφέροντα, τα ΜΜΕ, οι Γερμανοί, οι Αμερικάνοι… Μόνον οι… εξωγήινοι λείψανε απ’ τον κατάλογο όσων δεν επιθυμούσαν να αντιληφθούν το απολύτως αυτονόητο: ότι τον έφερε η πρωτοφανής και αδήριτη, επιτακτική εθνική ανάγκη επιβίωσης της χώρας που κατέστη όπως κατέστη ξαφνικά οξύτατη.

Όμως, όλα αυτά, είναι, ευτυχώς, παρελθόν. Το πρόβλημα, από εδώ και στο εξής είναι να μην εμφανιστούν όντως οι εξωγήινοι: όχι από τον Αρη, αυτοί ίσως να μην είναι και τόσο επικίνδυνοι, αλλά οι εξωγήινοι από τα κόμματα: αυτοί, που με τα μυστικά και φανερά υπερόπλα τους εδώ και τόσα χρόνια έκαναν τόση μεγάλη ζημιά. Συνέχεια

Ο μάγος Γεώργιος Μαλούχος!

Η Ελλάδα διανύει δραματικές ώρες, ειδικά μετά το χάος που έφεραν οι αδίστακτες βυζαντινές διαμάχες εξουσίας στο ΠαΣοΚ και μπλόκαραν, σε πρώτη φάση τουλάχιστον, την επιλογή Παπαδήμου: δεν έχει νόημα να πει κανείς περισσότερα, οι πάντες γνωρίζουν πια τι ακριβώς συνέβη. Η ουσία είναι ότι στο ΠαΣοΚ, η υποψηφιότητα Παπαδήμου λειτούργησε τελικά περισσότερο ως φόβητρο για το κομματικό/κρατικό μέγα φέουδο εξουσίας, παρά, όπως έπρεπε, ως ελπίδα εξόδου της χώρας από την πιο δύσκολη στιγμή της. Και, τώρα, που είναι ισχυρότατη η πιθανότητα να του ζητήσουν εκ νέου κάτω από το βάρος της πίεσης να αναλάβει, το ερώτημα είναι αν μετά από όλα αυτά θα δεχθεί πλέον ο ίδιος… Ετσι, το μόνο που μπορεί τώρα κανείς να ευχηθεί, είναι όλα αυτά να τελειώσουν οριστικά σήμερα το πρωί, για να μην τελειώσει, πάλι σήμερα το πρωί, ξαφνικά η ίδια η χώρα.

Εν τω μεταξύ, λοιπόν, και αναμένοντας τη «λύτρωση», ας κάνουμε πια μικρή «παύση» από τα εσωτερικά μας, για να δούμε και την άλλη, απόλυτα καθοριστική όψη των αιτιών που γέννησαν το φοβερό κραδασμό που ζει σήμερα η Ελλάδα, αλλά και μέγα μέρος της Ευρώπης – το τι συμβαίνει ήδη στην Ιταλία, το βλέπουμε όλοι. Συνέχεια

Οι ίντριγκες του συγκροτήματος: επαρχιακός ερασιτεχνισμός!

Τελικά, ένα είναι το εξαγόμενο: το βαθύτερο νόημα της εθνικής τραγωδίας σήμερα στην Ελλάδα είναι η εσωκομματική σύγκρουση εξουσίας στο «θεσμικό κόμμα», το ΠΑΣΟΚ – γιατί, όπως φαίνεται, γι αυτό και μόνον γίνανε όλα όσα τραγικά ζήσαμε… Κι επειδή δεν το καταλάβαμε επαρκώς το καλοκαίρι με το σχηματισμό της άτυπης κυβέρνησης Βενιζέλου – Παπανδρέου, έπρεπε να διέλθουμε τώρα από αυτό το χάος για να καταλήξουμε, μάλλον, και στον τυπικό σχηματισμό της, με όποιο κόστος για τη χώρα, από τη συμπεριφορά των επικεφαλής της κυβέρνησής της σε ρόλο «καλού – κακού»: ο «κακός» που θέλει το δημοψήφισμα και μας οδηγεί στον όλεθρο και ο «καλός» που το ανατρέπει και παίρνει τη σκυτάλη. Και, μέσα από όλα αυτά, το πικρότερο όλων, για τη χώρα, είναι ότι πιστεύουν πώς κάτι έκαναν…

Τα μεσάνυχτα της Παρασκευής, ο κ. Παπανδρέου έλαβε την εμπιστοσύνη της Βουλής, καταγγέλλοντας σκληρά και την ίδια στιγμή εφαρμόζοντας στο έπακρο τις πιο ακραίες παθογένειες του ελληνικού πολιτικού συστήματος τις οποίες κατήγγειλε. Ηταν ένας πολιτικός χειρισμός τέτοιας έμπνευσης και εκτέλεσης που κάνει ότι άλλο ξέραμε μέχρι χθες να μοιάζει επαρχιακός ερασιτεχνισμός. Και απέδειξε πέραν πάσης αμφιβολίας ότι η σημερινή Ελλάδα αποτελεί ευθεία και μεγαλειώδη συνέχεια του Βυζαντίου. Η τέχνη της πολιτικής ίντριγκας αναβίωσε θριαμβευτικά. Οι πρωταγωνιστές της μεγαλούργησαν. Δυστυχώς, όμως, ήταν όχι αντιγραφή της τέχνης των χρόνων της δόξας, μα εκείνων της παρακμής… Συνέχεια